Tranen met tuiten!

Ik ben niet van de herfst. Niet van de regen en de wind. Het maakt mij ongemakkelijk en onrustig kortom, ik word er gewoon niet blij van. Ik ben ook altijd een beetje huilerig in deze maand en kijk uit naar de maand december....lichtjes, liefde, samen en de rest! 

Vorige week werd ik weer geconfronteerd met dikke tranen. Franck Fielemon deelde een bericht op LinkedIn van de Stichting Ambulance Wens. Een prachtige organisatie die mensen die hun einde naderen hun liefste wens nog in vervulling laten gaan. Deze wens vond plaats in Zwitserland maar ik hoorde over een andere wens die deze stichting had ingewilligd en een meisje van 15 jaar een onvergetelijke avond had bezorgd bij de pyjama party van Chantal Janzen, daar krijg je toch dikke tranen van?

Dit zijn belangrijke dingen in het leven. Niet wat ik maandagavond in het late nieuws hoorde. Een hond die een medaille krijgt van Trump en Marco Kroon die veel te veel aandacht krijgt, te veel geld kost en een veel te grote mond heeft. Daar krijg ik ook tranen van maar compleet anders dan die ik al een tijdje laat rollen.

En wil je nog even verder mijmeren en ook een traantje wegpinken? Luister dan naar Diggy Dex. Een liedje die AartJan Verdoold speciaal voor zijn zakelijk afscheid had uitgekozen: https://youtu.be/a2pxMMq_03E

Of het filmpje van Huig van Duijn tijdens de de Rabowensenfonds avond die wij mochten produceren. Huig is conciërge van het jaar geworden en als je hier naar kijkt dan begrijp je onmiddellijk waarom. En tijdens het kijken vroeg ik mij ook direct af hoe de jongens en meiden geholpen gaan worden als Huig met pensioen gaat: https://youtu.be/RRB-KQsewmI

Maar alles vervaagd door het bericht vanmorgen. Ons clublid Susan van der Schoot van de Business Club Alphen is er niet meer. Only 60, een op en top lady, humoristisch én kritisch, hard werkend en genietend van het leven. Zo snel en zo onwerkelijk. Hier wil ik weer mijn tranen voor laten vloeien....lang en intens.

Radar Love!

Toen ik 15,16 jaar was ben ik begonnen om concerten van de Golden Earring bij te wonen. Het was in de tijd van Radar Love, wie kent het eigenlijk niet. Eerst in de Stadsgehoorzaal in Leiden, later met meerdere fans met een bus naar andere plaatsen in Nederland. De meesten meiden waren gek van George, Rinus bleef afstandelijk, Cesar immens achter zijn trommels en Barry tsja....hij was rock & roll!

Vorige week togen Ruud en ik naar Rotterdam. Drankje in de Markthal, bezoek aan de Kunsthal, hapje in de Witte de With en door naar Ahoy voor een optreden van de mannen. Het wordt nooit vol zeiden wij nog tegen elkaar toen om 19.35 uur de zaal nog bijna leeg was. Maar wat een verrassing dat tegen 20.00 uur de knasse knarren er opeens wel waren. Het voorprogramma met De Wolf was echt R&R en op zijn tijd ook echt goed!

Bijzonder om te zien dat om ons heen, brave opa’s en oma’s compleet uit hun dak gingen bij de eerste tonen van de Earring. Oma Rie naast mij zong letterlijk alle teksten mee, ik durfde niet te vragen of ze een soort groupie was geweest.

En de mannen? Rinus heeft geen moment de zaal ingekeken maar speelde de sterren van de hemel, Cesar zat machtig achter zijn drumstel, George had nog steeds dezelfde look en aandoenlijke trekken én was gewoon goed en Barry? Tsja....hij babbelt het aan elkaar, neemt een slok en nog een slok, verdwijnt af en toe van het podium maar is er scherp als hij er moet zijn.

Tot volgend jaar roept Barry aan het eind. Ik kijk Ruud aan, echt? Nou nee besluiten we, het was goed zo, we houden het vanaf nu bij Deezer!

Ondernemers....always on the move!

Vandaag is het de dag van de Ondernemer. Geen idee wat ik er zelf van ga meemaken maar ik zie dat Mark Rutte met een aantal ondernemers ontbijt in het torentje en dat kamerleden het land in gaan, dus wie weet bellen zo wel aan.

Ik ben nu 18 jaar ondernemer. Dit betekent niet dat ik anders opereer dan in mijn tijd bij DHL want daar werd ook goed koopmanschap van ons verwacht maar het vangnet is anders . Als zelfstandig ondernemer sta je er gewoon zelf voor, weliswaar met je team en trouwe leveranciers maar het beslismoment ligt toch bij jou en dat is leuk maar ook soms spannend en zwaar. 

Ik hoor vanuit het nieuws dat er meer aandacht moet komen voor alle bedrijven en niet alleen de grote jongens, dat zou mooi zijn!

Door mijn werk kom ik op veel plekken om intake gesprekken te voeren. Ik ga bij voorkeur naar de bedrijven om de ziel van het bedrijf te voelen. Zo was ik bij SPIE die fantastische installaties bouwen, zeer specifiek. Maar ook bij Enrico die de mayo van Jean Baton produceren, geweldig om te zien, te horen én te proeven hoe gedreven zij zijn om iedereen te laten genieten van die truffelsmaak!

Ik onderneem vaak met hart en buik, soms te weinig met mijn hoofd. Daardoor doe ik weleens dingen die wellicht niet helemaal handig zijn maar ik probeer het wel. Wijsheid komt met de jaren en dat hoort ook bij ondernemerschap.

Tegeltjeswijsheid: hij/zij die niet probeert vergist zich maar één keer!

Ik wens alle ondernemers een succesvolle dag! 

Productie team tijdens DDIS mboRijnland

Customer Service verslaafd……..

Ik geef het toe, ik ben echt verslaafd maar hoef niet af te kicken in een dure kliniek in Zuid Afrika. Sterker, ik wil alleen maar meer en hoop met mij ook veel andere mensen. 

Misschien word je wel met het gen geboren maar bij mij is het nog eens extra versterkt toen ik in 1982 bij DHL ging werken. In die tijd nog met sterke Amerikaanse wortels en Customer Service werd er ingestampt zoals wij het ABC leerden. Binnen 3 rings de telefoon aannemen, nee is geen antwoord en alles doen om de klant tevreden te stellen, No matter how!

Ik heb er veel van geleerd, doorgevoerd in mijn bedrijf, en manlief vroeg ik ook harder te lopen om de telefoon sneller op te nemen. Buiten de deur is mijn verslaving soms irritant, althans voor bedrijven en hun medewerkers als er een slechte klantenservice wordt geboden. Voorbeelden genoeg maar ik spreek een ieder er vrolijk op aan. Of het nu gaat als het tafeltje in het restaurant nog smerig is of de kassamedewerkers met elkaar praten ipv met de klant die er tussen staat. Of Transavia die tot op de dag van vandaag na 9 verzoeken nog steeds niet gereageerd heeft op een vraag en later een klacht. Jammer want aan boord doen de collega’s er alles aan om juist te laten zien wat wel een goede klantenbinding is!

Onlangs een geweldige ervaring meegemaakt met medewerkers van BCC en Leen Bakker die heel goed begrepen dat we snel moesten handelen én te maken hadden spullen voor iemand van 87 met Alzheimer, hulde! Maar ik word ook heel blij van nieuwe bedrijven als Picnic en Coolblue. Op een warme, unieke en soms ludieke manier geven de medewerkers een toffe service waar mijn verslaving alleen maar erger van wordt. En daar is niets mis mee toch?

Een verhuizing met veel emotie……

Mama heeft Alzheimer. Sinds 5 jaar vertel ik daar regelmatig over. Over het begin hoe wij dachten dat we met ouderdomsvergeetachtigheid te maken hadden totdat we met elkaar een weekje weg waren. Over de dagopvang bij Topaz, wat wij allemaal gewoon de club noemen en van eerst 1 dagje naar later 6 dagen is gegaan. Over de thuiszorg van Libertas, die eerst 1x per dag langskwamen en later 3x per dag hard nodig was. Over de buurvriendinnen, waar mama sinds zij daar is gaan wonen 20 jaar geleden een warme band mee heeft opgebouwd en later een stevig vangnet voor haar waren. Over ons, die met liefde zorgden voor de boodschappen, de was, de kleding, huis en haard……

Maar ik schreef ook over de uitjes, de lunches met kroketten, de wijntjes en de lol die we ondanks die vreselijke ziekte met elkaar hebben.

En nu is er iets veranderd. Ondanks alle hulplijnen werd het onverantwoord dat mama nog “zelfstandig” bleef wonen. Er kwam een indicatie en opeens was daar het bericht, mama kon gaan wonen in de kleinschalig wonen unit in Vlietwijk in Voorschoten. Sinds dat bericht zitten we in een achtbaan, zowel emotioneel als gewoon ook praktisch. Wat kan ermee naar haar nieuwe plek, wat moet nieuw komen, hoe maken we haar kamer een soort mini “oude woning” met veel herkenning?

En dat is gelukt! Mama is verhuisd en het ziet er prachtig uit. Het was een emotionele dag, mama is nog niet helemaal gewend maar doet het fantastisch en wij rollen een beetje tussen alles door want moeten ook wennen. Maar…..het is goed en we zijn ervan overtuigd dat het de juiste keuze is.

Volgende week is het de week van Alzheimer en wordt er geld ingezameld voor nog meer onderzoek. Bijna iedereen heeft er tegenwoordig mee te maken en dus heb ik een digitale collectebus aangemaakt om te ondersteunen. Help jij mee om deze te vullen voor jou, ons en onze kids?

https://alzheimer.digicollect.nl/trudy-kwik

 

En weer aan!

I did it…….21 dagen zonder LinkedIn, Facebook, Messenger en Insta. Ik ben Twitter wel nog meer gaan waarderen als nieuwsbron; of het nu ging om de ellende in Syrië, het boerenprotest in Nederland, het WK rugby aan de andere kant van de wereld, de berichtenorkaan van Trump of die idiote ontdekking in Ruinerworld (hoe kan dit, wat hebben ze gegeten in deze 9 jaren), ik kon het allemaal volgen.

Ik gok dat de mensen die mij een beetje kennen best sceptisch op mijn bericht van 5 oktober hebben gereageerd. Die Kwik gaat dat niet redden, die staat immers altijd aan. Ik kan jullie vertellen dat het mij geen cent moeite heeft gekost, sterker, het lijkt een soort kop in het zand steken en dat is best lekker. We hebben genoten van de zon, zee en elkaar. Heerlijk gegeten en gedronken, spelletjes gedaan en heel veel gelezen. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik jullie niet de mooie plaatjes van Calpe kon laten zien die Pim en Freek met een drone hebben gemaakt. Werkelijk fantastisch maar die houden jullie gewoon van mij tegoed.

En hoe nu verder? Ik ben weer terug, back to work, dus ik ga weer aan, ook niets mis mee. Maar ik heb wel een besluit genomen, ik ga de weekenden en de vakanties gewoon uit. Kijken of mij dat ook bevalt. Dus, na dit bericht, de vakantiekoffer leeghalen, weekend vieren en op naar een mooie werkweek inclusief de digitale wereld!

Tot maandag!

OFFLINE!

Ik sta altijd “aan”. Althans dat denken en zeggen mensen tegen mij. Denk dat het wel meevalt. Ik pak ook mijn momenten zonder de digitale wereld. Althans dat denk ik.

Na een drukke periode voor Rrrollend én een hele drukke periode die eraan komt voor KWIK piepen wij er even tussenuit. Naar onze vaste plek aan de Costa Blanca, hoog in de bergen, prachtig uitzicht en de liefste mensen om ons heen. Genieten van de omgeving, zon, elkaar, de Spaanse tapas, wijnen en de zee en…..ik ga ‘uit”.

Ik ga het gewoon doen: instagram, facebook, messenger, linkedIn…..ik zet het voor de komende weken uit. Twitter laat ik wel gewoon aan. Als nieuwsfreak kan ik de dagelijkse idiote tweets van meneer Trump niet missen.

En als jullie mij willen bereiken? Af en toe kijk ik schuin naar whatsapp, moet voldoende zijn toch?

Tot ziens!