Vier wat je kunt vieren!

Vier wat je kunt vieren! Een lijfspreuk die door mijn familie altijd in ere wordt gehouden. Ook al gaat het business wise wellicht niet altijd zoals je hoopt, blijf genieten van de mooie, kleine, lieve dingen in het leven. En dat doen wij!

Mijn man werd 60; getver die komt best aan. Iedereen kan zeggen van niet maar toch. Opeens vraagt iedereen wanneer je gaat stoppen, nou ik kan iedereen verzekeren, nog lang niet......

Vandaag hebben we gevierd dat mama 88 is geworden. Conditie top, helaas wel Alzheimer maar ook daar kunnen we met elkaar mee leven. Haar liefste vrienden en familie waren er. Na het 1e drankje nam ze zelf spontaan (echt wel) het woord om 1 minuut te speechen.

Ik ben blij, trots en teken ervoor. En die lijfspreuk? Die ga ik morgen weer met onuitwisbare stiften op het bord zetten!

LEEF!

Bye 2019, Hello 2020!

Time flies zeggen ze als je plezier hebt, en dat is waar!

Zakelijk hebben we heel veel ups gehad maar ook een paar downs. Dat kan als je onderneemt. Het is niet leuk, leerzaam en het geeft mij persoonlijk weer een enorme drive om door te gaan. Zo hebben we dit jaar 2 GIN Festivals georganiseerd maar dat worden er in 2020 minimaal 7 en is er ook een component RUM aan toegevoegd. Tickets zijn overigens al te bestellen!

Met het Rrrollend team én bezoekers én een aantal foodtruckers hebben we geëvalueerd en zijn tot de conclusie gekomen dat we het concept gaan wijzigen. Alles wordt nu uitgewerkt maar ik mag wel verklappen dat er een ander soort vermaak op het evenement komt dan dat jullie van ons gewend zijn dus blijf ons volgen, dan zie je vanzelf wat!

Privé was het een roerig jaar. Veel leuke dingen met familie van onschatbare waarde en met lieve vrienden en vriendinnen. Genoten in ons mooie Fryslan maar ook de verhuizing van mama naar kleinschalig wonen. Voor haar én voor ons ingrijpend maar heel fijn om nu na 2 maanden te zien dat zij haar draai helemaal gevonden heeft, leuke nieuwe vriendinnen erbij heeft én geweldige verzorgers. En dat is voor ons weer heel fijn en weten we dat we met elkaar een goede beslissing hebben genomen!

En nu is het bijna 2020, en heel eerlijk, ik vind het best spannend. Veel beroepsgroepen zijn ontevreden, de klimaatstrijders winnen de ene na de andere rechtszaak maar kunnen we het wel allemaal aan? De boeven in ons land maken ons allemaal bang, de jongeren kunnen nauwelijks aan een huis komen. De kids worden van school naar huis gestuurd en we gaan straks 80 rijden op de snelweg. De bewoners in steden jagen evenementen uit de stad maar weigeren gelijktijdig om de auto buiten de stad te houden.....

Wat het ook gaat brengen blijf een beetje lief voor én met elkaar, samen komen we er wel uit toch?

Ik ga de komende 2 weken een beetje ‘uit’, niet helemaal hoor maar dat hoeft ook niet!

3 januari meld ik mij weer met de volgende blog, voor nu:

Geniet van al het mooie de komende dagen en start blij met een fantastisch 2020!

Liefs, Trui

Een verhuizing met veel emotie……

Mama heeft Alzheimer. Sinds 5 jaar vertel ik daar regelmatig over. Over het begin hoe wij dachten dat we met ouderdomsvergeetachtigheid te maken hadden totdat we met elkaar een weekje weg waren. Over de dagopvang bij Topaz, wat wij allemaal gewoon de club noemen en van eerst 1 dagje naar later 6 dagen is gegaan. Over de thuiszorg van Libertas, die eerst 1x per dag langskwamen en later 3x per dag hard nodig was. Over de buurvriendinnen, waar mama sinds zij daar is gaan wonen 20 jaar geleden een warme band mee heeft opgebouwd en later een stevig vangnet voor haar waren. Over ons, die met liefde zorgden voor de boodschappen, de was, de kleding, huis en haard……

Maar ik schreef ook over de uitjes, de lunches met kroketten, de wijntjes en de lol die we ondanks die vreselijke ziekte met elkaar hebben.

En nu is er iets veranderd. Ondanks alle hulplijnen werd het onverantwoord dat mama nog “zelfstandig” bleef wonen. Er kwam een indicatie en opeens was daar het bericht, mama kon gaan wonen in de kleinschalig wonen unit in Vlietwijk in Voorschoten. Sinds dat bericht zitten we in een achtbaan, zowel emotioneel als gewoon ook praktisch. Wat kan ermee naar haar nieuwe plek, wat moet nieuw komen, hoe maken we haar kamer een soort mini “oude woning” met veel herkenning?

En dat is gelukt! Mama is verhuisd en het ziet er prachtig uit. Het was een emotionele dag, mama is nog niet helemaal gewend maar doet het fantastisch en wij rollen een beetje tussen alles door want moeten ook wennen. Maar…..het is goed en we zijn ervan overtuigd dat het de juiste keuze is.

Volgende week is het de week van Alzheimer en wordt er geld ingezameld voor nog meer onderzoek. Bijna iedereen heeft er tegenwoordig mee te maken en dus heb ik een digitale collectebus aangemaakt om te ondersteunen. Help jij mee om deze te vullen voor jou, ons en onze kids?

https://alzheimer.digicollect.nl/trudy-kwik

 

Alzheimer rules.......

Regelmatig betrek ik jullie bij het leven van mijn mama. Zij heeft Alzheimer, geconstateerd sinds 4 jaar. Mama woont nog steeds zelfstandig. Ze is een enorm positief en een blij ingesteld mens en geniet van alles wat voorbij komt.

Zelfstandig wonen is wel betrekkelijk geworden. Mama gaat 6 dagen per week naar haar geliefde club van Topaz, 3x per dag komt de thuiszorg van Libertas haar ondersteunen, de lieve buren houden een oogje in het zeil en wij als kinderen, doen er alles aan om het zo soepel mogelijk te laten verlopen.

En toch weten we met ons hoofd dat het onvermijdelijk is dat het gaat veranderen. De indicatie is gegeven, mama gaat verhuizen naar Vlietwijk. Wanneer is nog niet bekend, gelukkig, want wij hebben echt de tijd nodig om én mama én onszelf voor te bereiden maar ook om eraan te wennen.

Heel langzaam wordt het leven van mama niet meer door haar geregisseerd maar wordt het overgenomen door de Alzheimer en dat went nooit.......

Einde zomerbreak!

Langzaam verandert Nederland weer van de vakantiesfeer in een werkomgeving. Gelukkig maar want de vakantiespreiding is leuk maar legt gevoelsmatig ook een land een soort plat! Onderweg naar Friesland goed te merken....volle snelwegen!

Een vriendinnetje net terug van paar weken genieten vroeg of er nog wat gebeurd was en ik vond het best grappig om een lijstje op te sommen:

@ een voetballer wordt verkocht voor maar 99 miljoen euro
@ de houdbaarheid van Knevel & vd Brink is weer voorbij tot de kerst
@ zoonlief gaat op kamers, lege nest van de ene op de andere dag
@ iedereen is het slechte voorjaar gewoon echt vergeten
@ we gaan weer massaal de strijd aan met de lijn
@ nu ook bij de Rabobank zwaar weer
@ 3 octoberkriebels nauwelijks merkbaar omdat de site nog niets vertelt
@ manlief weer happy met baan én heel druk
@ mooie projecten gaan door, leuke potentiële afspraken gepland
@ er wordt gezwangerd in de omgeving
@ tripje naar Lille in het vooruitzicht
@ mama (81) met vriendin gewoon weer lekker een weekje weg
@ er is een lek geconstateerd tijdens de zomerstop van GTST, jaja

Verder niets bijzonders! Eerst maar lekker weekend vieren!

Herdenken....altijd!

Mijn papa en mama hebben de 2e Wereldoorlog bewust meegemaakt en heeft uiteraard grote indruk achtergelaten. Mijn vader heeft ooit de Documentatie Groep '40 - '45 opgericht waar leden herinneringen deelden, boeken ruilden, spullen verzamelden en jaarlijks 2x in het land bijelkaar kwamen. Er werd maandelijks een blad uitgegeven, gemaakt door mijn vader, gestencild werd en bijgezocht en verstuurd door mijn moeder. De huiskamer was dan maandelijks een paar dagen een soort mini drukkerij.
Later is papa hieruit gestapt en heeft een meer gespecialiseerde groep opgericht, Bulletin, geheel gericht op de Luchtvaartoorlog in '40 - '45 en weer werd de huiskamer maandelijks bezet door stapels papier! Ook deze club kwam 2 per jaar bijelkaar maar dan op een militaire vliegbasis in Nederland.

Mijn zusje en ik zijn van kinds af aan erbij betrokken geweest en gingen altijd mee naar de bijeenkomsten die grote indruk maakten. Grote mannen die van alles verzamelden en later de enorme hangaars waar de vliegtuigen in stonden en we de lunch gebruikten in de officiële officiers mess! Veel van die luchthavens bestaan inmiddels niet meer.

In Leiden heeft papa, en zijn vrienden die er altijd bij betrokken werden, ook van alles georganiseerd: er zijn belangrijke oorlogsveteranen uit Amerika en Canada overgekomen, een jaarlijkse tentoonstelling over de oorlog en bevrijding in Leiden, vaak in de Hooglandse Kerk en natuurlijk op 5 mei het Bevrijdingsbal in de Stadsgehoorzaal! De grote zaal werd met veel vlaggen omgetoverd tot een bevrijdingszaal, de bigband speelde louter muziek van Glenn Miller en zelfs de Andrew Sisters look a likes traden op. Uiteraard ontbrak Vera Lynn's W'll meet again nooit!

Diepe indruk maakt nog steeds de herdenking op mij en ik vind het storend dat er iedere keer een discussie ontstaat of dit wel door moet gaan. Natuurlijk moet dat, nu, straks en later zodat we ons bewust blijven dit dit nooit meer mag gebeuren!

Kadootje & Pierre!

Wat een mooie verrassing.....mijn mama was het sombere weer zat en trakteerde zuslief en mij op een reisje naar de zon! Tuurlijk waren we weleens een paar dagen met elkaar weggeweest maar 8 dagen echt vakantie naar de zon hadden we nog nooit gedaan. Gran Cranaria werd de bestemming, nooit eerder geweest maar wat een heerlijk eiland! Acht dagen zon, 23 graden, veel gezien, nog meer gelachen en genoten van het heerlijke eten & drinken!

Gran Cranaria hoort natuurlijk bij Spanje en we waren ook wel benieuwd of de economische malaise ook de eilanden had bereikt. Met toeristen het hele jaar, super vriendelijk personeel en keihard werken lijkt alsof het de eilanden minder raakt dan het vasteland. Toen we spraken met een hele aardige restaurant eigenaar (een Volendammer die daar al 30 jaar woonde) vertelde hij dat het op zich nog wel meeviel maar dat bijvoorbeeld dat all inclusive gedoe bij de hotels een drama zijn voor de lokale restaurants. Logisch en heb mij dat nooit gerealiseerd. Gelukkig hadden wij geen bandje om en hebben iedere avond in een ander knijpje gegeten!

In het vliegtuig terug las ik een interview met Pierre Bokma, één van de grootste acteurs van ons land. Ik wil jullie zijn uitspraak niet onthouden: In Nederland moeten wij eens tot inzicht komen dat we weer honderd dagen moeten gaan werken en één dag feesten, in plaats van andersom. We hebben ons concept van welvaart uitgehold tot op het bot. En dan nu klagen dat we achteruit gaan.

Ik kijk terug op een heerlijk weekje, thanks Mam & Mar, en ga nu weer in volle vaart vooruit!

Trudy

Verkiezingen.....again & again

De verkiezingsstrijd is losgebarsten. Op iedere zender, op ieder moment is er een debat, opinie programma, een poll of zijn er nieuwe peilingen.
Er wordt geschoten met mooie woorden, er wordt gelogen en ontkend en we zien politici van grote hoogtes tot diepe dalen.......

Mijn hele leven heb ik gestemd op de Partij van de Arbeid, 30 jaar lid geweest, tot de laatste verkiezingen, toen was ik de Partij echt kwijt en heb ik op de VVD gestemd. Mijn hoofd wist het wel, mijn hart nog niet, voelde een beetje als verraad.
Nu moeten we weer stemmen en serieus, ik ben het weer even kwijt. De ene dag haak ik bij Samsom aan, het andere moment bij Rutte en soms ook bij Pechtold, nooit de SGP overigens! Het zijn zoveel partijen, het wordt er niet makkelijker op en hoor mijn mama van 80 ermee stoeien maar ook zoonlief die voor het eerst mag gaan stemmen.

Steeds meer verlang ik naar Paars.....PVDA, VVD en D66, het was zo slecht nog niet. Nu ben ik bang voor een kabinet van 5 partijen, geformeerd na maanden van onderhandelingen en na 1,5 jaar weer verkiezingen en dat in een tijd dat we ons bezig moeten houden om het land weer de juiste kant op te krijgen.

Mag ik de partijleiders vragen om gezond verstand, we hebben het nodig!

Trudy