Radar Love!

Toen ik 15,16 jaar was ben ik begonnen om concerten van de Golden Earring bij te wonen. Het was in de tijd van Radar Love, wie kent het eigenlijk niet. Eerst in de Stadsgehoorzaal in Leiden, later met meerdere fans met een bus naar andere plaatsen in Nederland. De meesten meiden waren gek van George, Rinus bleef afstandelijk, Cesar immens achter zijn trommels en Barry tsja....hij was rock & roll!

Vorige week togen Ruud en ik naar Rotterdam. Drankje in de Markthal, bezoek aan de Kunsthal, hapje in de Witte de With en door naar Ahoy voor een optreden van de mannen. Het wordt nooit vol zeiden wij nog tegen elkaar toen om 19.35 uur de zaal nog bijna leeg was. Maar wat een verrassing dat tegen 20.00 uur de knasse knarren er opeens wel waren. Het voorprogramma met De Wolf was echt R&R en op zijn tijd ook echt goed!

Bijzonder om te zien dat om ons heen, brave opa’s en oma’s compleet uit hun dak gingen bij de eerste tonen van de Earring. Oma Rie naast mij zong letterlijk alle teksten mee, ik durfde niet te vragen of ze een soort groupie was geweest.

En de mannen? Rinus heeft geen moment de zaal ingekeken maar speelde de sterren van de hemel, Cesar zat machtig achter zijn drumstel, George had nog steeds dezelfde look en aandoenlijke trekken én was gewoon goed en Barry? Tsja....hij babbelt het aan elkaar, neemt een slok en nog een slok, verdwijnt af en toe van het podium maar is er scherp als hij er moet zijn.

Tot volgend jaar roept Barry aan het eind. Ik kijk Ruud aan, echt? Nou nee besluiten we, het was goed zo, we houden het vanaf nu bij Deezer!

Herdenken....altijd!

Mijn papa en mama hebben de 2e Wereldoorlog bewust meegemaakt en heeft uiteraard grote indruk achtergelaten. Mijn vader heeft ooit de Documentatie Groep '40 - '45 opgericht waar leden herinneringen deelden, boeken ruilden, spullen verzamelden en jaarlijks 2x in het land bijelkaar kwamen. Er werd maandelijks een blad uitgegeven, gemaakt door mijn vader, gestencild werd en bijgezocht en verstuurd door mijn moeder. De huiskamer was dan maandelijks een paar dagen een soort mini drukkerij.
Later is papa hieruit gestapt en heeft een meer gespecialiseerde groep opgericht, Bulletin, geheel gericht op de Luchtvaartoorlog in '40 - '45 en weer werd de huiskamer maandelijks bezet door stapels papier! Ook deze club kwam 2 per jaar bijelkaar maar dan op een militaire vliegbasis in Nederland.

Mijn zusje en ik zijn van kinds af aan erbij betrokken geweest en gingen altijd mee naar de bijeenkomsten die grote indruk maakten. Grote mannen die van alles verzamelden en later de enorme hangaars waar de vliegtuigen in stonden en we de lunch gebruikten in de officiële officiers mess! Veel van die luchthavens bestaan inmiddels niet meer.

In Leiden heeft papa, en zijn vrienden die er altijd bij betrokken werden, ook van alles georganiseerd: er zijn belangrijke oorlogsveteranen uit Amerika en Canada overgekomen, een jaarlijkse tentoonstelling over de oorlog en bevrijding in Leiden, vaak in de Hooglandse Kerk en natuurlijk op 5 mei het Bevrijdingsbal in de Stadsgehoorzaal! De grote zaal werd met veel vlaggen omgetoverd tot een bevrijdingszaal, de bigband speelde louter muziek van Glenn Miller en zelfs de Andrew Sisters look a likes traden op. Uiteraard ontbrak Vera Lynn's W'll meet again nooit!

Diepe indruk maakt nog steeds de herdenking op mij en ik vind het storend dat er iedere keer een discussie ontstaat of dit wel door moet gaan. Natuurlijk moet dat, nu, straks en later zodat we ons bewust blijven dit dit nooit meer mag gebeuren!