Vier wat je kunt vieren!

Vier wat je kunt vieren! Een lijfspreuk die door mijn familie altijd in ere wordt gehouden. Ook al gaat het business wise wellicht niet altijd zoals je hoopt, blijf genieten van de mooie, kleine, lieve dingen in het leven. En dat doen wij!

Mijn man werd 60; getver die komt best aan. Iedereen kan zeggen van niet maar toch. Opeens vraagt iedereen wanneer je gaat stoppen, nou ik kan iedereen verzekeren, nog lang niet......

Vandaag hebben we gevierd dat mama 88 is geworden. Conditie top, helaas wel Alzheimer maar ook daar kunnen we met elkaar mee leven. Haar liefste vrienden en familie waren er. Na het 1e drankje nam ze zelf spontaan (echt wel) het woord om 1 minuut te speechen.

Ik ben blij, trots en teken ervoor. En die lijfspreuk? Die ga ik morgen weer met onuitwisbare stiften op het bord zetten!

LEEF!

Only Fifty Eight....toch?

Ik huldig het principe dat je alles moet vieren wat je maar kunt vieren zowel zakelijk als privé. Geen discussie over, klaar. Dus mijlpalen, successen, verjaardagen en weet ik wat nog meer, dat vier ik. Tot de 24ste januari 2020. Ik had er geen zin in, 58 is echt aan de andere kant, het is u ipv jij, een avond doorzakken hakt erin en nog erger....er zijn gesprekken met financiële planners over straks.......

Dus ik wilde niets, geen slingers, geen borrel, niks vieren. Ik werd een soort sentimenteel wakker en dat werd erger toen ik een mooi sieraad van manlief kreeg. Daarna volgden heel veel berichtjes via de sociale kanalen. Sommige mensen vinden dat onpersoonlijk, ik niet hoor, want hoe leuk is het dat je oud collega’s uit verre landen ook weer eens ‘spreekt’?

Ik heb gebak gehaald voor ons team, lieve kaartjes gelezen, bloemen in het water gezet en een borrel ( jaja 0%) gedronken met mijn mama die mij wel 12x heeft gefeliciteerd. Daarom ben ik ook zo blij om de vele donaties die ik kreeg als kadootje voor mijn inzamelingsactie voor Alzheimer, want er is echt meer onderzoek nodig om ons allen te helpen!

Ik moet gewoon niet zeuren, koesteren wat ik heb, genieten van iedere dag nog vele jaren lang en vieren wat ik weer kan vieren.

Dus 24 januari 2021 kom maar op, beloofd!

Customer Service verslaafd……..

Ik geef het toe, ik ben echt verslaafd maar hoef niet af te kicken in een dure kliniek in Zuid Afrika. Sterker, ik wil alleen maar meer en hoop met mij ook veel andere mensen. 

Misschien word je wel met het gen geboren maar bij mij is het nog eens extra versterkt toen ik in 1982 bij DHL ging werken. In die tijd nog met sterke Amerikaanse wortels en Customer Service werd er ingestampt zoals wij het ABC leerden. Binnen 3 rings de telefoon aannemen, nee is geen antwoord en alles doen om de klant tevreden te stellen, No matter how!

Ik heb er veel van geleerd, doorgevoerd in mijn bedrijf, en manlief vroeg ik ook harder te lopen om de telefoon sneller op te nemen. Buiten de deur is mijn verslaving soms irritant, althans voor bedrijven en hun medewerkers als er een slechte klantenservice wordt geboden. Voorbeelden genoeg maar ik spreek een ieder er vrolijk op aan. Of het nu gaat als het tafeltje in het restaurant nog smerig is of de kassamedewerkers met elkaar praten ipv met de klant die er tussen staat. Of Transavia die tot op de dag van vandaag na 9 verzoeken nog steeds niet gereageerd heeft op een vraag en later een klacht. Jammer want aan boord doen de collega’s er alles aan om juist te laten zien wat wel een goede klantenbinding is!

Onlangs een geweldige ervaring meegemaakt met medewerkers van BCC en Leen Bakker die heel goed begrepen dat we snel moesten handelen én te maken hadden spullen voor iemand van 87 met Alzheimer, hulde! Maar ik word ook heel blij van nieuwe bedrijven als Picnic en Coolblue. Op een warme, unieke en soms ludieke manier geven de medewerkers een toffe service waar mijn verslaving alleen maar erger van wordt. En daar is niets mis mee toch?

Een verhuizing met veel emotie……

Mama heeft Alzheimer. Sinds 5 jaar vertel ik daar regelmatig over. Over het begin hoe wij dachten dat we met ouderdomsvergeetachtigheid te maken hadden totdat we met elkaar een weekje weg waren. Over de dagopvang bij Topaz, wat wij allemaal gewoon de club noemen en van eerst 1 dagje naar later 6 dagen is gegaan. Over de thuiszorg van Libertas, die eerst 1x per dag langskwamen en later 3x per dag hard nodig was. Over de buurvriendinnen, waar mama sinds zij daar is gaan wonen 20 jaar geleden een warme band mee heeft opgebouwd en later een stevig vangnet voor haar waren. Over ons, die met liefde zorgden voor de boodschappen, de was, de kleding, huis en haard……

Maar ik schreef ook over de uitjes, de lunches met kroketten, de wijntjes en de lol die we ondanks die vreselijke ziekte met elkaar hebben.

En nu is er iets veranderd. Ondanks alle hulplijnen werd het onverantwoord dat mama nog “zelfstandig” bleef wonen. Er kwam een indicatie en opeens was daar het bericht, mama kon gaan wonen in de kleinschalig wonen unit in Vlietwijk in Voorschoten. Sinds dat bericht zitten we in een achtbaan, zowel emotioneel als gewoon ook praktisch. Wat kan ermee naar haar nieuwe plek, wat moet nieuw komen, hoe maken we haar kamer een soort mini “oude woning” met veel herkenning?

En dat is gelukt! Mama is verhuisd en het ziet er prachtig uit. Het was een emotionele dag, mama is nog niet helemaal gewend maar doet het fantastisch en wij rollen een beetje tussen alles door want moeten ook wennen. Maar…..het is goed en we zijn ervan overtuigd dat het de juiste keuze is.

Volgende week is het de week van Alzheimer en wordt er geld ingezameld voor nog meer onderzoek. Bijna iedereen heeft er tegenwoordig mee te maken en dus heb ik een digitale collectebus aangemaakt om te ondersteunen. Help jij mee om deze te vullen voor jou, ons en onze kids?

https://alzheimer.digicollect.nl/trudy-kwik

 

Alzheimer rules.......

Regelmatig betrek ik jullie bij het leven van mijn mama. Zij heeft Alzheimer, geconstateerd sinds 4 jaar. Mama woont nog steeds zelfstandig. Ze is een enorm positief en een blij ingesteld mens en geniet van alles wat voorbij komt.

Zelfstandig wonen is wel betrekkelijk geworden. Mama gaat 6 dagen per week naar haar geliefde club van Topaz, 3x per dag komt de thuiszorg van Libertas haar ondersteunen, de lieve buren houden een oogje in het zeil en wij als kinderen, doen er alles aan om het zo soepel mogelijk te laten verlopen.

En toch weten we met ons hoofd dat het onvermijdelijk is dat het gaat veranderen. De indicatie is gegeven, mama gaat verhuizen naar Vlietwijk. Wanneer is nog niet bekend, gelukkig, want wij hebben echt de tijd nodig om én mama én onszelf voor te bereiden maar ook om eraan te wennen.

Heel langzaam wordt het leven van mama niet meer door haar geregisseerd maar wordt het overgenomen door de Alzheimer en dat went nooit.......