Emotie & Sport

Ik ben gek op sport, al vanaf kind. Voetbal werd er met de paplepel ingegoten, ben ongeveer geboren op het oude Lugdunum terrein in de Kikkerpolder. Zelf ook van alles gedaan, nooit op topniveau maar veel plezier gehad in de diverse teams.
Sinds een tijdje sport ik bij de Vlietlijn, gelukkig samen met een vriendin. Zo'n school barst van de individuele sporters. Ze komen binnen met oortjes in, zeggen nauwelijks goedemorgen, doen hun ding en vertrekken weer. Volledig anoniem worden de zweetparels gekweekt en zonder enige vorm van communicatie en zit men waarschijnlijk binnen 1.5 uur weer fris & fruitig aan het buro. Ik vind er geen zak aan, emotieloze sport en sjaggie medesporters.

Geef mij maar emotie in sport: een zoon die zijn wedstrijd in het 2e van DIOK gisteren speelt, keiharde rugby met her en der een stootje, wel een poortje vormen en voor elkaar klappen na de wedstrijd! Of Maher die van frustratie losgaat op twitter over PSV en zijn teamgenoten, niet netjes en handig, wel emotie! Of de NK schaatsen waar Thijsje Oenema blij is met haar 10e plaats en huilend vertelt over haar huidkanker en het proces, diep respect. Of Sven die een soort fluitend over de finish komt met een vet baanrecord op zijn naam en zijn teamgenoten werkelijk bespringt. Heb vrolijk meegejankt hoor dit NK!

Nee, dan weer de sportschool: Manon morgen 7 uur sharp?

Laatste hectische weken naar kerst!

Ik had mijzelf voorgenomen om het advies van de professionals op te volgen om 2x per week iets te schrijven op mijn blog, maar dat is niet gelukt. Waarom niet is de vraag want ik vind het leuk én fijn om af en toe mijn hoofd leeg te maken. Toch ingehaald door de waan van de dag....en dat ga ik doorbreken, beloofd!

Emotie
Naast alles zakelijke beslommeringen gebeuren er ook allerlei zaken waarbij mijn emoties nogal eens op hol slaan. Zo heeft een heel lief vriendinnetje, die in Saudi woont, haar 3e chemokuur achter de rug en vertelt dat ze helemaal niet opvalt daar met haar hoofddoek ivm haar kale hoofd. Ze is zo positief en ik zie ernaar uit om haar te knuffelen in december als ze voor een maand hier in Nederland is.

Een warme jeugdvriend hebben we deze week gecremeerd. Een stomme malariamug heeft zijn zo volle, positieve leven plotseling beeindigd. Veel bekenden, veel herinneringen en de confrontatie met de werkelijkheid zetten je even goed met de voeten op de grond.

Zuslief vecht in haar strijd tegen SLE, een auto immuunziekte. Veel onbegrip bij andere mensen "ze ziet er zo goed uit" maar voert een dagelijks gevecht waarbij haar lichaam haar regelmatig in de steek laat. En zo frustrerend dat er niets tegen te doen is. Ook zij blijft positief en ik probeer haar daarbij zoveel mogelijk te helpen.

Zoonlief die met de scooter omver gereden wordt door een automobilist. De verkeerssituatie vlakbij ons huis is zo gevaarlijk maar Gemeente, Provincie, Politie kijken allemaal toe. Ik heb de pers ingeschakeld om weer aandacht te vragen. En Freek? Gekneusde enkel, stokken, halen en brengen naar school, geen rugby en een scooter total loss.....niemand wordt hier beter van en dus Gemeente Leiden, doe je taak en maak het veilig op de Voorschoterweg!

En zakelijk? Daar is veel gebeurd maar daarover later meer! Nu eerst de 1e dag van het weekend vieren.....

Trudy