Polen...I'm so sorry!

Stedentripjes maak ik regelmatig. Met vriendinnen, met familie en vrienden. Op mijn bucket list stond al heel lang een bezoek aan Krakau, niet in de laatste plaats om het concentratiekamp Auschwitz te bezoeken. In het jaar dat ik voorzitter mag zijn van de Stichting Werkgroep Bevrijding Leiden, het 75 jaar na dato is én de KLM door hun 100ste verjaardag een mooi aanbod hadden ben ik met manlief, Manon en Ron de afgelopen dagen in deze prachtige stad geweest.

Een fietstocht met een Klaudia, een poolse die in Nijmegen nederlands heeft gestudeerd legde ons perfect uit hoe de historie van de stad was opgebouwd. Jozek vertelde in de Joodse Wijk en de Gettho’s over de periode van 1939 - 1945 en de verschrikkingen die de 65.000 poolse Joden hebben doorstaan. Malek nam ons mee naar Birkenau en Auschwitz. Met geen pen of woord te beschrijven hoe het is om daar rond te lopen. We zijn er stil van geworden en nog. Ieder kind op school moet dit blijvend verteld worden maakt niet uit van welke kleur of ras.

We hebben geproefd van de vele verschillende soorten vodka’s, het Poolse bier is lekker, de wijnen perfect en het eten subliem. Aanraders als restaurant: Morskie Oko, Trezo en The Spaghetti maar er is onwaarschijnlijk nog veel meer keus.

Op de weg terug en meer dan 100.000 stappen in de benen, realiseer ik mij dat de mensen ontzettend aardig, behulpzaam en vriendelijk waren, de straten overal echt schoon, de winkels standaard tot 21.00 uur open en....dat er nog veel meer te ontdekken is dan wij de afgelopen 5 dagen hebben gedaan.

Ik neem alle vooroordelen die ik had terug en raad iedereen aan om dit tripje ook op je lijstje te zetten!

1939-1945 opdat we nooit vergeten......

Vier wat je kunt vieren!

Vier wat je kunt vieren! Een lijfspreuk die door mijn familie altijd in ere wordt gehouden. Ook al gaat het business wise wellicht niet altijd zoals je hoopt, blijf genieten van de mooie, kleine, lieve dingen in het leven. En dat doen wij!

Mijn man werd 60; getver die komt best aan. Iedereen kan zeggen van niet maar toch. Opeens vraagt iedereen wanneer je gaat stoppen, nou ik kan iedereen verzekeren, nog lang niet......

Vandaag hebben we gevierd dat mama 88 is geworden. Conditie top, helaas wel Alzheimer maar ook daar kunnen we met elkaar mee leven. Haar liefste vrienden en familie waren er. Na het 1e drankje nam ze zelf spontaan (echt wel) het woord om 1 minuut te speechen.

Ik ben blij, trots en teken ervoor. En die lijfspreuk? Die ga ik morgen weer met onuitwisbare stiften op het bord zetten!

LEEF!

Only Fifty Eight....toch?

Ik huldig het principe dat je alles moet vieren wat je maar kunt vieren zowel zakelijk als privé. Geen discussie over, klaar. Dus mijlpalen, successen, verjaardagen en weet ik wat nog meer, dat vier ik. Tot de 24ste januari 2020. Ik had er geen zin in, 58 is echt aan de andere kant, het is u ipv jij, een avond doorzakken hakt erin en nog erger....er zijn gesprekken met financiële planners over straks.......

Dus ik wilde niets, geen slingers, geen borrel, niks vieren. Ik werd een soort sentimenteel wakker en dat werd erger toen ik een mooi sieraad van manlief kreeg. Daarna volgden heel veel berichtjes via de sociale kanalen. Sommige mensen vinden dat onpersoonlijk, ik niet hoor, want hoe leuk is het dat je oud collega’s uit verre landen ook weer eens ‘spreekt’?

Ik heb gebak gehaald voor ons team, lieve kaartjes gelezen, bloemen in het water gezet en een borrel ( jaja 0%) gedronken met mijn mama die mij wel 12x heeft gefeliciteerd. Daarom ben ik ook zo blij om de vele donaties die ik kreeg als kadootje voor mijn inzamelingsactie voor Alzheimer, want er is echt meer onderzoek nodig om ons allen te helpen!

Ik moet gewoon niet zeuren, koesteren wat ik heb, genieten van iedere dag nog vele jaren lang en vieren wat ik weer kan vieren.

Dus 24 januari 2021 kom maar op, beloofd!

LEEF & Geniet....een heel 2020 lang!

Zo…..de feestdagen liggen weer achter ons! Lampjes, kaarsjes, familie en vrienden, alles wat hoort is geweest. Helaas ook virusjes maar dat heeft weer het voordeel dat je moet “banken” en “netflixen” en dat is ook weer geen straf!

Ik ben niet zo van de goede voornemens, wel koester ik de mooie initiatieven waar mensen zich mee bezig houden. Zo ben ik in contact gekomen met https://hartvoorhundertwasser.nl/ een geweldige project van Swetterhage / Gemiva in Zoeterwoude. Voor bedrijven een mooie kans om hun sociale kant van het ondernemen te laten zien!

Verder gaat de droom van Esther Karsch dit jaar van start; zij bouwt een woon/werkplek in Leiden voor kinderen met autisme. Ik heb haar al kunnen helpen aan veel fijne contacten, kijk eens op de website http://www.stichtingpuzzelstuk.nl/ of jij nog iets voor haar kan betekenen.

Door mama zijn wij nauw betrokken bij alles rondom Alzheimer. Mama woont inmiddels in Vlietwijk (kleinschalig wonen) van Topaz https://topaz.nl/. Zorgwekkend is natuurlijk dat 1 op de 5 mensen er last van gaat hebben. Daarom is er meer onderzoek nodig en heb ik een inzamelingsactie gestart als verjaardagskadootje, alle beetjes helpen nietwaar? https://www.facebook.com/donate/2487398631534885/10157713379294014/

En verder?

#Ga ik nog liever zijn voor mijn omgeving 😊

·    # Heb ik met een clubje vriendinnen Dry January gestart én dat gaan we voltooien!

·      # Maken we van Jazz on Sunday weer een swingend seizoen!

·       #Hebben we een leuke vrijwilligers club om én Koningsdag én de Bevrijding van Leiden te                 herdenken, koesteren en vieren

·        #Gaan we het feestje van mijn lief die 60 wordt bijzonder vieren

·        #Ga ik nog meer genieten van onze stek in Fryslan

·        #Gaan we gave GIN & RUM festivals organiseren

·        #Ga ik gezonder eten

·        #Gaan we Ontmoeten, Beleven en Herinneren

·        #Rrrollen we ook in 2020 vrolijk door maar met een nieuw concept!

·        #Maken we van iedere dag een feestje!

·         #Ga ik leuke tripjes doen met vrienden naar Krakau, La Chapelle en Benissa

·         #Gaat KWIK gave nieuwe concepten bekend maken

·         #Word ik blij van alles wat hierboven staat!

Happy 2020!

Bye 2019, Hello 2020!

Time flies zeggen ze als je plezier hebt, en dat is waar!

Zakelijk hebben we heel veel ups gehad maar ook een paar downs. Dat kan als je onderneemt. Het is niet leuk, leerzaam en het geeft mij persoonlijk weer een enorme drive om door te gaan. Zo hebben we dit jaar 2 GIN Festivals georganiseerd maar dat worden er in 2020 minimaal 7 en is er ook een component RUM aan toegevoegd. Tickets zijn overigens al te bestellen!

Met het Rrrollend team én bezoekers én een aantal foodtruckers hebben we geëvalueerd en zijn tot de conclusie gekomen dat we het concept gaan wijzigen. Alles wordt nu uitgewerkt maar ik mag wel verklappen dat er een ander soort vermaak op het evenement komt dan dat jullie van ons gewend zijn dus blijf ons volgen, dan zie je vanzelf wat!

Privé was het een roerig jaar. Veel leuke dingen met familie van onschatbare waarde en met lieve vrienden en vriendinnen. Genoten in ons mooie Fryslan maar ook de verhuizing van mama naar kleinschalig wonen. Voor haar én voor ons ingrijpend maar heel fijn om nu na 2 maanden te zien dat zij haar draai helemaal gevonden heeft, leuke nieuwe vriendinnen erbij heeft én geweldige verzorgers. En dat is voor ons weer heel fijn en weten we dat we met elkaar een goede beslissing hebben genomen!

En nu is het bijna 2020, en heel eerlijk, ik vind het best spannend. Veel beroepsgroepen zijn ontevreden, de klimaatstrijders winnen de ene na de andere rechtszaak maar kunnen we het wel allemaal aan? De boeven in ons land maken ons allemaal bang, de jongeren kunnen nauwelijks aan een huis komen. De kids worden van school naar huis gestuurd en we gaan straks 80 rijden op de snelweg. De bewoners in steden jagen evenementen uit de stad maar weigeren gelijktijdig om de auto buiten de stad te houden.....

Wat het ook gaat brengen blijf een beetje lief voor én met elkaar, samen komen we er wel uit toch?

Ik ga de komende 2 weken een beetje ‘uit’, niet helemaal hoor maar dat hoeft ook niet!

3 januari meld ik mij weer met de volgende blog, voor nu:

Geniet van al het mooie de komende dagen en start blij met een fantastisch 2020!

Liefs, Trui

En weer aan!

I did it…….21 dagen zonder LinkedIn, Facebook, Messenger en Insta. Ik ben Twitter wel nog meer gaan waarderen als nieuwsbron; of het nu ging om de ellende in Syrië, het boerenprotest in Nederland, het WK rugby aan de andere kant van de wereld, de berichtenorkaan van Trump of die idiote ontdekking in Ruinerworld (hoe kan dit, wat hebben ze gegeten in deze 9 jaren), ik kon het allemaal volgen.

Ik gok dat de mensen die mij een beetje kennen best sceptisch op mijn bericht van 5 oktober hebben gereageerd. Die Kwik gaat dat niet redden, die staat immers altijd aan. Ik kan jullie vertellen dat het mij geen cent moeite heeft gekost, sterker, het lijkt een soort kop in het zand steken en dat is best lekker. We hebben genoten van de zon, zee en elkaar. Heerlijk gegeten en gedronken, spelletjes gedaan en heel veel gelezen. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik jullie niet de mooie plaatjes van Calpe kon laten zien die Pim en Freek met een drone hebben gemaakt. Werkelijk fantastisch maar die houden jullie gewoon van mij tegoed.

En hoe nu verder? Ik ben weer terug, back to work, dus ik ga weer aan, ook niets mis mee. Maar ik heb wel een besluit genomen, ik ga de weekenden en de vakanties gewoon uit. Kijken of mij dat ook bevalt. Dus, na dit bericht, de vakantiekoffer leeghalen, weekend vieren en op naar een mooie werkweek inclusief de digitale wereld!

Tot maandag!

Alzheimer rules.......

Regelmatig betrek ik jullie bij het leven van mijn mama. Zij heeft Alzheimer, geconstateerd sinds 4 jaar. Mama woont nog steeds zelfstandig. Ze is een enorm positief en een blij ingesteld mens en geniet van alles wat voorbij komt.

Zelfstandig wonen is wel betrekkelijk geworden. Mama gaat 6 dagen per week naar haar geliefde club van Topaz, 3x per dag komt de thuiszorg van Libertas haar ondersteunen, de lieve buren houden een oogje in het zeil en wij als kinderen, doen er alles aan om het zo soepel mogelijk te laten verlopen.

En toch weten we met ons hoofd dat het onvermijdelijk is dat het gaat veranderen. De indicatie is gegeven, mama gaat verhuizen naar Vlietwijk. Wanneer is nog niet bekend, gelukkig, want wij hebben echt de tijd nodig om én mama én onszelf voor te bereiden maar ook om eraan te wennen.

Heel langzaam wordt het leven van mama niet meer door haar geregisseerd maar wordt het overgenomen door de Alzheimer en dat went nooit.......

To remember....DHL 50 years!

25 september 2019 is het exact 50 jaar geleden dat Adrian Dalsey, Larry Hillblom en Robert Lynn met het revolutionaire idee kwamen om inklaringsdocumenten voor scheepsvracht in handbagage te vervoeren in een vliegtuig. Het betekende dat het inklaren van goederen al kon beginnen terwijl de vracht nog onderweg was. Daarmee verminderde de wachttijd in de haven aanzienlijk. Het was de start van een nieuwe industrie- die van internationaal expressvervoer- en de vliegende start van ons bedrijf DHL. Het was 25 september 1969 in San Francisco Amerika en het document werd afgeleverd in Honolulu Hawaï...............

Dit bericht zag ik voorbij komen bij oud collega Martijn Waasdorp en deed mij een heleboel flashbacks krijgen. In 1982 liep ik het kantoor van DHL in Zoeterwoude binnen, via Start uitzendbureau begon mijn carrière bij dit fantastische bedrijf. Het DHL bloed kreeg je de eerste dagen toegediend, je vond het leuk en werd part of the team of je werd er gek van en verliet snel de achterdeur. Ik bleef en met veel plezier bijna 20 jaar.

Ik heb er heel veel geleerd, óók hoe je het niet moet doen overigens. Heb er mijn intens gevoel voor customer service mogen ontwikkelen, heb er vrienden voor het leven gemaakt, heb grote delen van de wereld kunnen zien door de meest fantastische projecten, heb veel mooie feesten mee mogen maken en mede mogen organiseren, stond aan de wieg van EuroSoccer en heb dat, ook na mijn vertrek bij DHL, met ongelofelijk veel plezier en trots 25 jaar mogen organiseren, heb gehuild om collega's die we hebben verloren, ben enorm trots om te zien wat veel oud-collega's hebben bereikt, heb zoveel meegemaakt in die 20 jaar, teveel om te vertellen......

Laatst zei iemand: DHL was voor mij net zoiets als je 1e liefde, vergeten doe je het nooit. Ik koester de mooie momenten en ben blij dat ik er bij heb mogen horen.

Wens alle DHL'ers van toen ook diezelfde herinneringen én de huidige DHL'ers net zoveel plezier!

Wat is ver?

Sinds een kleine 20 jaar rijden wij tussen april en oktober zeer regelmatig naar Fryslan, dat is inmiddels wel bekend. Voor ons is het een 2^e thuis geworden. Rust, gezelligheid, water, vrienden, ontspanning, offline…en de dingen daar doen waar we in Leiden niet aan toekomen.

We worden altijd een beetje meewarig, soms met medelijden erbij, aangekeken. Helemaal naar Fryslan voor soms 1 nachtje? Yep…..thuis – thuis in precies 1,5 uur. Ramen open, koelkast vullen en binnen een kwartier zitten we. Het valt ons op dat veel mensen uit de Randstad zelfs nog nooit in Fryslan zijn geweest, of wellicht doorheen gescheurd op weg naar een weekendje Groningen.

We spreken ook veel mensen die vanuit de Randstad in Fryslan zijn gaan wonen. Ook zij vinden het niet gek om even heen en weer te rijden voor een familie- of vriendenbezoek, dat wordt ook gewoon verwacht. Maar de andere kant op wil de familie best ook komen maar dan wel blijven slapen, het is immer zo ver……

Voor ons werk zitten we met gemak dagelijks uren in de auto maar zodra men richting Almere rijdt wordt het toch een soort “buitenland”. Geeft niet hoor, blijft het lekker rustig in Fryslan!

Winterbreak!

Met weemoed nemen we altijd rond deze tijd afscheid van ons stekkie in Fryslan. Zojuist de boel op slot gedaan, alles schoongemaakt, afscheid genomen van onze Friese vrienden en op weg naar Leiden. 6 maanden genieten we daar zoveel mogelijk van het mooie weer, de rust, het vissen, relaxen en het buiten zijn. Van april tot oktober zijn we de weekenden een soort halve Friesen en passen ons met gemak aan hun leefgewoonten en vooral het tempo, heerlijk!

De komende maanden dus ook weer te vinden in Leiden in het weekend en ook dat heeft weer zijn charme. De vrijdagmiddagborrel in L'es, de wedstrijden van DIOK (gisteren gewoon gewonnen van de landskampioen :)), Jazz on Sunday gaat weer beginnen vanaf 13 oktober, op zondag soep maken voor kantoor, de agenda staat alweer vol met gezellig eet & kookafspraken en....op zaterdag weer een rondje Leidse markt.

Wij vermaken ons heus wel maar heel eerlijk moest ik even slikken om weg te rijden en kijk ik ook weer reikhalzend uit naar april!

Relaxen & opladen!

Niks moet alles mag......sinds een aantal jaren hebben wij een eigen stekje in Friesland aan het Tjeukemeer. Familie en vrienden keken ons vreemd aan, jullie daar naar toe en gokten onderling dat dit echt niet lang ging duren. Stadsmensen, druktemakers en dan naar het platteland om bij te tanken? Het tegendeel hebben we bewezen: van april tot en met september tuffen we zo vaak als mogelijk richting ruimte en water en zeggen we net voorbij Lelystad.....Nederland vol, welnee, alleen bij ons in de omgeving!

Vissen, varen, kokkerellen, lezen, ontspannen en bijslapen, dé ingrediënten om op te laden en een hele week weer van alles te doen in Leiden. In de relaxstand, ook wel zakelijke dingen bedenken maar je ook aanpassen aan de Friese inwoners van ons dorp. Die maken zich niet snel ergens druk over, zetten hun fiets niet op slot bij de buurtsuper, laten je voorgaan als je minder boodschappen hebt dan zij, nemen de tijd überhaupt om even rustig de week door te nemen al staat er een rij te wachten en Henk, de brugwachter, sluit zijn kantoor tussen 12.00 - 13.00 uur want er moet gegeten worden, de boten wachten maar even!

Friesland lijkt ver weg, dat is niet zo maar het is wel een wereld van verschil en dat bevalt ons daarom ook zo! Nog 6 weken en dan zijn we weer voor 6 maanden alleen maar in de stad, ook fijn hoor, om daar weer uit te kijken naar het Friese voorjaar!

Oant Sjen!