Meedoen in een hele slechte film……

Met in de hoofdrol Corona! Twee maanden geleden had nog niemand van hem of haar gehoord maar nu wereldwijd bekend. Groot verschil met een echte filmacteur, deze krijgt er geen Oscar voor.

2 dagen geleden in de ochtend heb ik een post gemaakt waarin ik duidelijk mijn zorgen vertelde en hoe ik verbaasd was hoe laconiek er mee omgegaan werd, zowel door de overheid als mijn eigen omgeving. Ruim 48 uur later staat ook Nederland op z’n kop. Strenge maatregelen, heel veel bedrijven die dreigen om te vallen, legen schappen (nee, ik ging niet hamsteren maar had gewoon geen toiletpapier meer, lieve help), reisverboden, discussies over de scholen en nog veel meer.

Ik zit in de evenementbranche en organiseer events voor de zakelijke markt maar ook in de publieke sector. De afgelopen 24 uur zijn we niets anders bezig geweest om events te verplaatsen of te annuleren, met locaties te zoeken naar alternatieven en bezoekers te informeren. Er is veel begrip, gelukkig. Maar het doet echt zoveel pijn en ik maak mij echt grote zorgen want we zijn er nog lang niet. Ons team is niet compleet; één zit er in Amerika en heeft geen idee nog hoe terug te komen, de ander zit in Mexico en ik heb geen idee hoe de vlag er daar voorstaat en diegene die de latten op zou gaan in Oostenrijk is volgende week dus gewoon op kantoor.

En verder? Mijn mama woont in Vlietwijk, kleinschalig wonen. Niet handig om daar te komen als je snottert en mama begrijpt al helemaal niet waarom we haar niet kunnen knuffelen. En precies een jaar geleden hebben we met de familie besloten eindelijk besloten om een keertje met z’n allen naar de sneeuw te gaan. Er is gespaard, genoten van de voorbereiding en je begrijpt het al, het vertrek is as zondag richting Frankrijk. Nu kan het nog maar hoe het over 24 uur is, geen idee.

Jan-Jaap de Haan heeft vandaag zijn glazen bol gebruikt om de komende week te voorspellen. Ik ben het volledig met hem eens maar weer hoop ik dat we geen gelijk hebben.

Wees lief voor elkaar en steun elkaar waar mogelijk! 

Herdenken....altijd!

Mijn papa en mama hebben de 2e Wereldoorlog bewust meegemaakt en heeft uiteraard grote indruk achtergelaten. Mijn vader heeft ooit de Documentatie Groep '40 - '45 opgericht waar leden herinneringen deelden, boeken ruilden, spullen verzamelden en jaarlijks 2x in het land bijelkaar kwamen. Er werd maandelijks een blad uitgegeven, gemaakt door mijn vader, gestencild werd en bijgezocht en verstuurd door mijn moeder. De huiskamer was dan maandelijks een paar dagen een soort mini drukkerij.
Later is papa hieruit gestapt en heeft een meer gespecialiseerde groep opgericht, Bulletin, geheel gericht op de Luchtvaartoorlog in '40 - '45 en weer werd de huiskamer maandelijks bezet door stapels papier! Ook deze club kwam 2 per jaar bijelkaar maar dan op een militaire vliegbasis in Nederland.

Mijn zusje en ik zijn van kinds af aan erbij betrokken geweest en gingen altijd mee naar de bijeenkomsten die grote indruk maakten. Grote mannen die van alles verzamelden en later de enorme hangaars waar de vliegtuigen in stonden en we de lunch gebruikten in de officiële officiers mess! Veel van die luchthavens bestaan inmiddels niet meer.

In Leiden heeft papa, en zijn vrienden die er altijd bij betrokken werden, ook van alles georganiseerd: er zijn belangrijke oorlogsveteranen uit Amerika en Canada overgekomen, een jaarlijkse tentoonstelling over de oorlog en bevrijding in Leiden, vaak in de Hooglandse Kerk en natuurlijk op 5 mei het Bevrijdingsbal in de Stadsgehoorzaal! De grote zaal werd met veel vlaggen omgetoverd tot een bevrijdingszaal, de bigband speelde louter muziek van Glenn Miller en zelfs de Andrew Sisters look a likes traden op. Uiteraard ontbrak Vera Lynn's W'll meet again nooit!

Diepe indruk maakt nog steeds de herdenking op mij en ik vind het storend dat er iedere keer een discussie ontstaat of dit wel door moet gaan. Natuurlijk moet dat, nu, straks en later zodat we ons bewust blijven dit dit nooit meer mag gebeuren!