Meedoen in een hele slechte film……

Met in de hoofdrol Corona! Twee maanden geleden had nog niemand van hem of haar gehoord maar nu wereldwijd bekend. Groot verschil met een echte filmacteur, deze krijgt er geen Oscar voor.

2 dagen geleden in de ochtend heb ik een post gemaakt waarin ik duidelijk mijn zorgen vertelde en hoe ik verbaasd was hoe laconiek er mee omgegaan werd, zowel door de overheid als mijn eigen omgeving. Ruim 48 uur later staat ook Nederland op z’n kop. Strenge maatregelen, heel veel bedrijven die dreigen om te vallen, legen schappen (nee, ik ging niet hamsteren maar had gewoon geen toiletpapier meer, lieve help), reisverboden, discussies over de scholen en nog veel meer.

Ik zit in de evenementbranche en organiseer events voor de zakelijke markt maar ook in de publieke sector. De afgelopen 24 uur zijn we niets anders bezig geweest om events te verplaatsen of te annuleren, met locaties te zoeken naar alternatieven en bezoekers te informeren. Er is veel begrip, gelukkig. Maar het doet echt zoveel pijn en ik maak mij echt grote zorgen want we zijn er nog lang niet. Ons team is niet compleet; één zit er in Amerika en heeft geen idee nog hoe terug te komen, de ander zit in Mexico en ik heb geen idee hoe de vlag er daar voorstaat en diegene die de latten op zou gaan in Oostenrijk is volgende week dus gewoon op kantoor.

En verder? Mijn mama woont in Vlietwijk, kleinschalig wonen. Niet handig om daar te komen als je snottert en mama begrijpt al helemaal niet waarom we haar niet kunnen knuffelen. En precies een jaar geleden hebben we met de familie besloten eindelijk besloten om een keertje met z’n allen naar de sneeuw te gaan. Er is gespaard, genoten van de voorbereiding en je begrijpt het al, het vertrek is as zondag richting Frankrijk. Nu kan het nog maar hoe het over 24 uur is, geen idee.

Jan-Jaap de Haan heeft vandaag zijn glazen bol gebruikt om de komende week te voorspellen. Ik ben het volledig met hem eens maar weer hoop ik dat we geen gelijk hebben.

Wees lief voor elkaar en steun elkaar waar mogelijk! 

Polen...I'm so sorry!

Stedentripjes maak ik regelmatig. Met vriendinnen, met familie en vrienden. Op mijn bucket list stond al heel lang een bezoek aan Krakau, niet in de laatste plaats om het concentratiekamp Auschwitz te bezoeken. In het jaar dat ik voorzitter mag zijn van de Stichting Werkgroep Bevrijding Leiden, het 75 jaar na dato is én de KLM door hun 100ste verjaardag een mooi aanbod hadden ben ik met manlief, Manon en Ron de afgelopen dagen in deze prachtige stad geweest.

Een fietstocht met een Klaudia, een poolse die in Nijmegen nederlands heeft gestudeerd legde ons perfect uit hoe de historie van de stad was opgebouwd. Jozek vertelde in de Joodse Wijk en de Gettho’s over de periode van 1939 - 1945 en de verschrikkingen die de 65.000 poolse Joden hebben doorstaan. Malek nam ons mee naar Birkenau en Auschwitz. Met geen pen of woord te beschrijven hoe het is om daar rond te lopen. We zijn er stil van geworden en nog. Ieder kind op school moet dit blijvend verteld worden maakt niet uit van welke kleur of ras.

We hebben geproefd van de vele verschillende soorten vodka’s, het Poolse bier is lekker, de wijnen perfect en het eten subliem. Aanraders als restaurant: Morskie Oko, Trezo en The Spaghetti maar er is onwaarschijnlijk nog veel meer keus.

Op de weg terug en meer dan 100.000 stappen in de benen, realiseer ik mij dat de mensen ontzettend aardig, behulpzaam en vriendelijk waren, de straten overal echt schoon, de winkels standaard tot 21.00 uur open en....dat er nog veel meer te ontdekken is dan wij de afgelopen 5 dagen hebben gedaan.

Ik neem alle vooroordelen die ik had terug en raad iedereen aan om dit tripje ook op je lijstje te zetten!

1939-1945 opdat we nooit vergeten......

Vier wat je kunt vieren!

Vier wat je kunt vieren! Een lijfspreuk die door mijn familie altijd in ere wordt gehouden. Ook al gaat het business wise wellicht niet altijd zoals je hoopt, blijf genieten van de mooie, kleine, lieve dingen in het leven. En dat doen wij!

Mijn man werd 60; getver die komt best aan. Iedereen kan zeggen van niet maar toch. Opeens vraagt iedereen wanneer je gaat stoppen, nou ik kan iedereen verzekeren, nog lang niet......

Vandaag hebben we gevierd dat mama 88 is geworden. Conditie top, helaas wel Alzheimer maar ook daar kunnen we met elkaar mee leven. Haar liefste vrienden en familie waren er. Na het 1e drankje nam ze zelf spontaan (echt wel) het woord om 1 minuut te speechen.

Ik ben blij, trots en teken ervoor. En die lijfspreuk? Die ga ik morgen weer met onuitwisbare stiften op het bord zetten!

LEEF!

Only Fifty Eight....toch?

Ik huldig het principe dat je alles moet vieren wat je maar kunt vieren zowel zakelijk als privé. Geen discussie over, klaar. Dus mijlpalen, successen, verjaardagen en weet ik wat nog meer, dat vier ik. Tot de 24ste januari 2020. Ik had er geen zin in, 58 is echt aan de andere kant, het is u ipv jij, een avond doorzakken hakt erin en nog erger....er zijn gesprekken met financiële planners over straks.......

Dus ik wilde niets, geen slingers, geen borrel, niks vieren. Ik werd een soort sentimenteel wakker en dat werd erger toen ik een mooi sieraad van manlief kreeg. Daarna volgden heel veel berichtjes via de sociale kanalen. Sommige mensen vinden dat onpersoonlijk, ik niet hoor, want hoe leuk is het dat je oud collega’s uit verre landen ook weer eens ‘spreekt’?

Ik heb gebak gehaald voor ons team, lieve kaartjes gelezen, bloemen in het water gezet en een borrel ( jaja 0%) gedronken met mijn mama die mij wel 12x heeft gefeliciteerd. Daarom ben ik ook zo blij om de vele donaties die ik kreeg als kadootje voor mijn inzamelingsactie voor Alzheimer, want er is echt meer onderzoek nodig om ons allen te helpen!

Ik moet gewoon niet zeuren, koesteren wat ik heb, genieten van iedere dag nog vele jaren lang en vieren wat ik weer kan vieren.

Dus 24 januari 2021 kom maar op, beloofd!

De wereld verhardt maar ik wil er niet aan meedoen……

Mijn lief roept het al heel lang, de wereld verhardt. Mensen doen onaardig tegen elkaar, we kunnen ons niet meer veilig voelen en zaken die “vroeger” als vanzelfsprekend waren zijn nu soms uitzondering. Wij hebben daar stevige discussies over. Ik heb een positieve instelling en wil vaak niet zien wat hij ziet of hoort. Een soort “kop in het zand steken” gedrag, I know, maar ook dat is best fijn af en toe.

Toch kan ik er ook niet meer mee weg komen. Er worden hulpverleners belaagd, er wordt vuurwerk gegooid naar een lijkstoet, kids van 12 jaar lopen met messen en zo nog veel meer lees ik net in een artikel van politiebaas Erik Akerboom. En dan hebben we het nog niets eens over de terreur dreiging internationaal en de milieu dreiging omdat we zo slecht met ons erfgoed omgaan. Wereldleiders rollebollen over de aardkloot, het Malieveld in Den Haag houdt geen grasspriet meer over met alle protesten die we nog kunnen verwachten.

De afgelopen weken hebben we aan de kersttafels veel discussies gevoerd. Oplossen kunnen we het niet maar we vragen ons wel af hoe het komt. Waarom hadden wij ontzag voor oom agent en kwam het niet in ons op om hem tegen te spreken. Waarom kwamen wij thuis van school met een bozig verhaal over “onrecht” door de meester of de juf en werd er gewoon gezegd dat wij het er wel naar gemaakt zullen hebben. Tegenwoordig hollen ouders naar school om verhaal te halen bij diezelfde meesters en juffen die zich bedreigd voelen.  Ik hoorde een paar cabaretiers aan een talkshowtafel, geen idee meer welke, ik vind ze allemaal goed overigens, dat hun moeder vroeger precies wist wat er in hun schoolrugzak zat. Hoe kan het toch dat er nu messen en soms wapens gewoon heen en weer in gaan?

Kunnen we er iets aan doen? Alle kleine beetjes helpen immers? Elkaar aanspreken op gedrag sowieso. Draai je hoofd niet om als je iets opvalt maar zeg het gewoon, vaak krijg je goede gesprekken er door. En ouders…..pls, zorg dat de kids weer weten wat discipline, respect en de rest is. Het maakt het leven van hulpverleners, docenten en van de medemens weer een stuk aangenamer!

Organiseren voor Dummies!

Een kwinkslag naar de succesvolle boekenreeks over honderden onderwerpen. Dit kwam bij mij boven drijven toen ik een, overigens zeer succesvolle, ondernemer op bezoek had. Hij vertelde dat hij met zijn team een evenement voor ondernemers aan het organiseren was. Altijd leuk als mensen mijn boeiende vak ook willen uitoefenen en ik was nieuwsgierig naar het programma en de status. Na een kwartier vroeg hij of de verwarming lager mocht en of ik toch maar even kon helpen.....

Organiseren is meer dan het geven van een verjaardagsfeestje blijkt maar weet eens. Wat was er aan de hand? De geplande dag van het evenement bleek achteraf toch niet slim gekozen. De website was veel te laat gelanceerd waardoor de ticketverkoop achterbleef. Het verkoopsysteem was opnieuw uitgedokterd, jammer want wij hebben zo een service gewoon op de plank liggen.

De planning van het programma zit zo strak in elkaar dat een toiletbezoek niet eens mogelijk is om maar te zwijgen over het heen en weer lopen tussen de workshops: de deelnemers mogen wel rolschaatsen aan doen......

Natuurlijk gaan we helpen en is het best nog bij te schaven maar hier blijkt maar weer eens uit dat ondanks dat het intern leuk is om te doen het zeker niet sneller gaat en bovenal beslist niet goedkoper is. De interne kosten zijn niet zichtbaar maar wie doet het werk wat blijft liggen en sterker, hoeveel omzet is er gemist omdat de medewerkers niet met klanten bezig zijn geweest?

We hebben wel tips. Dus als jij eraan denkt om een evenement zelf te gaan organiseren en je kunt nog wat advies gebruiken laat dan JA als comment achter, dan sturen we je een handige lijst toe!

Ik ga de verwarming weer wat hoger zetten!

LEEF & Geniet....een heel 2020 lang!

Zo…..de feestdagen liggen weer achter ons! Lampjes, kaarsjes, familie en vrienden, alles wat hoort is geweest. Helaas ook virusjes maar dat heeft weer het voordeel dat je moet “banken” en “netflixen” en dat is ook weer geen straf!

Ik ben niet zo van de goede voornemens, wel koester ik de mooie initiatieven waar mensen zich mee bezig houden. Zo ben ik in contact gekomen met https://hartvoorhundertwasser.nl/ een geweldige project van Swetterhage / Gemiva in Zoeterwoude. Voor bedrijven een mooie kans om hun sociale kant van het ondernemen te laten zien!

Verder gaat de droom van Esther Karsch dit jaar van start; zij bouwt een woon/werkplek in Leiden voor kinderen met autisme. Ik heb haar al kunnen helpen aan veel fijne contacten, kijk eens op de website http://www.stichtingpuzzelstuk.nl/ of jij nog iets voor haar kan betekenen.

Door mama zijn wij nauw betrokken bij alles rondom Alzheimer. Mama woont inmiddels in Vlietwijk (kleinschalig wonen) van Topaz https://topaz.nl/. Zorgwekkend is natuurlijk dat 1 op de 5 mensen er last van gaat hebben. Daarom is er meer onderzoek nodig en heb ik een inzamelingsactie gestart als verjaardagskadootje, alle beetjes helpen nietwaar? https://www.facebook.com/donate/2487398631534885/10157713379294014/

En verder?

#Ga ik nog liever zijn voor mijn omgeving 😊

·    # Heb ik met een clubje vriendinnen Dry January gestart én dat gaan we voltooien!

·      # Maken we van Jazz on Sunday weer een swingend seizoen!

·       #Hebben we een leuke vrijwilligers club om én Koningsdag én de Bevrijding van Leiden te                 herdenken, koesteren en vieren

·        #Gaan we het feestje van mijn lief die 60 wordt bijzonder vieren

·        #Ga ik nog meer genieten van onze stek in Fryslan

·        #Gaan we gave GIN & RUM festivals organiseren

·        #Ga ik gezonder eten

·        #Gaan we Ontmoeten, Beleven en Herinneren

·        #Rrrollen we ook in 2020 vrolijk door maar met een nieuw concept!

·        #Maken we van iedere dag een feestje!

·         #Ga ik leuke tripjes doen met vrienden naar Krakau, La Chapelle en Benissa

·         #Gaat KWIK gave nieuwe concepten bekend maken

·         #Word ik blij van alles wat hierboven staat!

Happy 2020!