To remember....DHL 50 years!

25 september 2019 is het exact 50 jaar geleden dat Adrian Dalsey, Larry Hillblom en Robert Lynn met het revolutionaire idee kwamen om inklaringsdocumenten voor scheepsvracht in handbagage te vervoeren in een vliegtuig. Het betekende dat het inklaren van goederen al kon beginnen terwijl de vracht nog onderweg was. Daarmee verminderde de wachttijd in de haven aanzienlijk. Het was de start van een nieuwe industrie- die van internationaal expressvervoer- en de vliegende start van ons bedrijf DHL. Het was 25 september 1969 in San Francisco Amerika en het document werd afgeleverd in Honolulu Hawaï...............

Dit bericht zag ik voorbij komen bij oud collega Martijn Waasdorp en deed mij een heleboel flashbacks krijgen. In 1982 liep ik het kantoor van DHL in Zoeterwoude binnen, via Start uitzendbureau begon mijn carrière bij dit fantastische bedrijf. Het DHL bloed kreeg je de eerste dagen toegediend, je vond het leuk en werd part of the team of je werd er gek van en verliet snel de achterdeur. Ik bleef en met veel plezier bijna 20 jaar.

Ik heb er heel veel geleerd, óók hoe je het niet moet doen overigens. Heb er mijn intens gevoel voor customer service mogen ontwikkelen, heb er vrienden voor het leven gemaakt, heb grote delen van de wereld kunnen zien door de meest fantastische projecten, heb veel mooie feesten mee mogen maken en mede mogen organiseren, stond aan de wieg van EuroSoccer en heb dat, ook na mijn vertrek bij DHL, met ongelofelijk veel plezier en trots 25 jaar mogen organiseren, heb gehuild om collega's die we hebben verloren, ben enorm trots om te zien wat veel oud-collega's hebben bereikt, heb zoveel meegemaakt in die 20 jaar, teveel om te vertellen......

Laatst zei iemand: DHL was voor mij net zoiets als je 1e liefde, vergeten doe je het nooit. Ik koester de mooie momenten en ben blij dat ik er bij heb mogen horen.

Wens alle DHL'ers van toen ook diezelfde herinneringen én de huidige DHL'ers net zoveel plezier!

Ok, kom maar door met de feedback!

Het festivalseizoen is over! 15 edities, duizenden bezoekers, nog veel meer stappen op de teller en vooral veel lol. Het weer was wisselend, helaas, en is nog steeds een grote beinvloeder. 

Zaterdag jl. was de finale met Rrrollend LIVE, een waar muziekspektakel, een nieuw concept in Leiden wat goed is ontvangen.

Tegenwoordig delen we graag onze mening en geven feedback aan alles en iedereen. Dus……kom maar op: vertel ons wat je echt leuk vond, wat je echt hebt gemist, naar welke plekken we in 2020 toe moeten gaan en of Rrrollend Live ook iets voor jouw stad is.

Maar laten we wel 1 ding afspreken: laten we positieve en opbouwende feedback geven. Met modder gooien heeft geen zin, daar wordt echt niemand beter van!

En als je anoniem wilt reageren kan dat ook, stuur of een PB of stuur een mail naar info@welovefestivals.eu

Op naar een mooi 2020!

Media Nerds

Door mijn werk kom ik bij veel bedrijven en mag ik letterlijk regelmatig in hun “keuken” kijken. Dat is inspirerend, ik word daar blij van. Voor de Kennisdag van de Gemeente Leiden heb ik

samengewerkt met Restaurant Sijthoff. Zij verzorgden nl een deel van de lunch. Onlangs ben ik er langs geweest en er ging een wereld voor mij open.

Mensen met een beperking of psychische achterstand krijgen daar de gelegenheid om kennis en ervaring op te doen en hopen op deze manier een plekje in de maatschappij te krijgen, Hiske en Yvonne van Gemiva, samen met een aantal top koks, doen hier hun stinkende best om dit voor elkaar te krijgen.

Zij vertelden mij dat er naast Sijthoff, dus de horeca tak, ook een kwekerij is, een keramiek centrum en een naaiatelier, allemaal met hetzelfde doel. Ik voelde mij een beetje betrapt. Ik wist het niet, misschien wel een klein beetje, en bedacht mij dat ik daar vast niet de enige  in zou zijn.

Ze hebben uiteraard bedrijven nodig die open staan om leerlingen te willen ontvangen en te begeleiden en de bedrijven vinden is niet altijd eenvoudig. Het Koetshuis, Brasserie Park, het Prentenkabinet zijn aangehaakt, en met succes! Maar ze zoeken geen bedrijven die alleen het stempel MVO willen, dat is onvoldoende om het juiste bedrijf te zijn om mensen te willen begeleiden.

Stap 1 is uiteraard om het meer wereldkundig te maken, om de connectie met het bedrijfsleven te krijgen. Nu is er een prachtige documentaire gemaakt maar deze is niet geschikt als promotiefilm.

Dus, om gelijk maar de bekende koe bij de horens te vatten: welke studenten, filmamateurs, filmprofessionals, vloggers, start-ups of weet ik wat willen een filmpje maken van max 30 seconden waar Hiske en Yvonne hun missie mee wereldkundig kunnen maken?

Netwerken is leuk!

Sinds ik onderneem ben ik aan het netwerken. Ontbijtsessies, lunchbijeenkomsten, borrels….in alle soorten en maten. Sinds een paar jaar is daar het netwerken via de digitale kanalen bijgekomen, je kunt immers je boodschap met een groter bereik verkondigen.

Ik heb nooit een hekel gehad aan netwerken. Leuk om mensen te ontmoeten, te horen waar ze mee bezig zijn of een bedrijf te bezoeken en te zien met hoeveel passie men onderneemt. Ik heb wel een hekel aan mensen die puur netwerken voor de business, waar het op het voorhoofd gedrukt staat: ik praat met jou omdat ik zaken wil doen. Ik geloof er niet in.

Het netwerklandschap is wel aan het veranderen. De bijeenkomsten vergrijzen, de jongere generatie ondernemers ziet minder in de fysieke bijeenkomsten maar zijn heel actief via de digitale snelweg. Ik geloof wel in een goede mix én in bijeenkomsten waar meer te halen is dan dat broodje of die borrel. Onlangs ben ik lid geworden van Directeuren Netwerk Nederland, mooi om mee te maken hoe zij er invulling aan geven.

Die glazen bol gaat mij niet vertellen hoe het netwerklandschap er over 10 jaar eruit zal zien. Ik blijf maar een beetje van beide werelden profiteren dus wellicht tot snel!

Wat is ver?

Sinds een kleine 20 jaar rijden wij tussen april en oktober zeer regelmatig naar Fryslan, dat is inmiddels wel bekend. Voor ons is het een 2^e thuis geworden. Rust, gezelligheid, water, vrienden, ontspanning, offline…en de dingen daar doen waar we in Leiden niet aan toekomen.

We worden altijd een beetje meewarig, soms met medelijden erbij, aangekeken. Helemaal naar Fryslan voor soms 1 nachtje? Yep…..thuis – thuis in precies 1,5 uur. Ramen open, koelkast vullen en binnen een kwartier zitten we. Het valt ons op dat veel mensen uit de Randstad zelfs nog nooit in Fryslan zijn geweest, of wellicht doorheen gescheurd op weg naar een weekendje Groningen.

We spreken ook veel mensen die vanuit de Randstad in Fryslan zijn gaan wonen. Ook zij vinden het niet gek om even heen en weer te rijden voor een familie- of vriendenbezoek, dat wordt ook gewoon verwacht. Maar de andere kant op wil de familie best ook komen maar dan wel blijven slapen, het is immer zo ver……

Voor ons werk zitten we met gemak dagelijks uren in de auto maar zodra men richting Almere rijdt wordt het toch een soort “buitenland”. Geeft niet hoor, blijft het lekker rustig in Fryslan!

DOESLIEF!

Vroeger…ik heb er een bloedhekel aan maar soms is het best lekker om daar even naar terug te grijpen als een soort droom. Dat het weer zo was……..  

Had je toen ook fietsers, vooral die heul hard gaan, en wandelaars die de openbare weg gebruiken en jou allerlei verwensingen naar je hoofd slingeren als je ze aanspreekt op hun gedrag? Had je toen ook dat als je een winkel binnenstapt en goedemorgen roept mensen je aankijken of ze water zien branden? Had je toen ook dat als je je nek uitsteekt als persoon of ondernemer en het niet helemaal lukt, mensen het eigenlijk wel heel leuk vinden? Had je toen ook dat als iemand ergens iets van vindt hij of zij ook werkelijk de hele wereld over zich heen krijgt gewoon alleen maar om een eigen mening?

Nee, ik denk dat we dat toen niet hadden. We kregen op onze sodemieter als we een grote mond hadden. Als we geen goedendag terug zeiden. Als we andere mensen uitlachten. En we hadden toen geen social media, behalve de krant en daar lag de vis de volgende dag in.

Zullen we dan gewoon weer een beetje aardig doen? Weer wat meer van elkaar tolereren? Weer gewoon elkaar groeten….op straat, in de winkel of als we in de lift staan?

Ik ben een groot fan van de nieuwe campagne die onlangs gestart is …… #DOESLIEF

Dilemma’s

Ik word er iedere dag mee geconfronteerd maar denk stiekem dat zowel een ondernemer als ieder ander mens er ook last van heeft.

Als ik in Fryslan ben wil ik daar blijven maar mis ik Leiden, als ik gewoon thuis ben word ik blij van de herrie in de stad maar mis de zen modus waar de Friezen heel makkelijk in gaan staan…..

Als ik een etentje heb met een lekker wijntje vind ik dat ik aan de lijn moet en op de calorieën moet letten, als ik weer één of ander dieet volg vraag ik mij de hele dag af waarom ik mijzelf pijnig…..

Als ik op de bank een Netflix moment heb denk ik ondertussen wat er nog gedaan moet worden (soms echt onbelangrijke dingen hoor), als ik weer eens loop te stressen omdat dingen NU gedaan moeten worden vraag ik mij af waarom ik de boel niet de boel kan laten……

Ik kan nog wel 100 dingen bedenken waar ik waarschijnlijk van veel mensen de handen voor op elkaar krijg als herkenning. Maar ik ga mijn leven beteren. 

Als ik lijn, ga ik het volhouden, als ik de zen modus volg, zet ik mijn telefoon uit en als ik de ramen wil lappen zorg ik dat de wisser onvindbaar is.

Wedden dat ik dit ga volhouden?