Customer Service verslaafd……..

Ik geef het toe, ik ben echt verslaafd maar hoef niet af te kicken in een dure kliniek in Zuid Afrika. Sterker, ik wil alleen maar meer en hoop met mij ook veel andere mensen. 

Misschien word je wel met het gen geboren maar bij mij is het nog eens extra versterkt toen ik in 1982 bij DHL ging werken. In die tijd nog met sterke Amerikaanse wortels en Customer Service werd er ingestampt zoals wij het ABC leerden. Binnen 3 rings de telefoon aannemen, nee is geen antwoord en alles doen om de klant tevreden te stellen, No matter how!

Ik heb er veel van geleerd, doorgevoerd in mijn bedrijf, en manlief vroeg ik ook harder te lopen om de telefoon sneller op te nemen. Buiten de deur is mijn verslaving soms irritant, althans voor bedrijven en hun medewerkers als er een slechte klantenservice wordt geboden. Voorbeelden genoeg maar ik spreek een ieder er vrolijk op aan. Of het nu gaat als het tafeltje in het restaurant nog smerig is of de kassamedewerkers met elkaar praten ipv met de klant die er tussen staat. Of Transavia die tot op de dag van vandaag na 9 verzoeken nog steeds niet gereageerd heeft op een vraag en later een klacht. Jammer want aan boord doen de collega’s er alles aan om juist te laten zien wat wel een goede klantenbinding is!

Onlangs een geweldige ervaring meegemaakt met medewerkers van BCC en Leen Bakker die heel goed begrepen dat we snel moesten handelen én te maken hadden spullen voor iemand van 87 met Alzheimer, hulde! Maar ik word ook heel blij van nieuwe bedrijven als Picnic en Coolblue. Op een warme, unieke en soms ludieke manier geven de medewerkers een toffe service waar mijn verslaving alleen maar erger van wordt. En daar is niets mis mee toch?

Een verhuizing met veel emotie……

Mama heeft Alzheimer. Sinds 5 jaar vertel ik daar regelmatig over. Over het begin hoe wij dachten dat we met ouderdomsvergeetachtigheid te maken hadden totdat we met elkaar een weekje weg waren. Over de dagopvang bij Topaz, wat wij allemaal gewoon de club noemen en van eerst 1 dagje naar later 6 dagen is gegaan. Over de thuiszorg van Libertas, die eerst 1x per dag langskwamen en later 3x per dag hard nodig was. Over de buurvriendinnen, waar mama sinds zij daar is gaan wonen 20 jaar geleden een warme band mee heeft opgebouwd en later een stevig vangnet voor haar waren. Over ons, die met liefde zorgden voor de boodschappen, de was, de kleding, huis en haard……

Maar ik schreef ook over de uitjes, de lunches met kroketten, de wijntjes en de lol die we ondanks die vreselijke ziekte met elkaar hebben.

En nu is er iets veranderd. Ondanks alle hulplijnen werd het onverantwoord dat mama nog “zelfstandig” bleef wonen. Er kwam een indicatie en opeens was daar het bericht, mama kon gaan wonen in de kleinschalig wonen unit in Vlietwijk in Voorschoten. Sinds dat bericht zitten we in een achtbaan, zowel emotioneel als gewoon ook praktisch. Wat kan ermee naar haar nieuwe plek, wat moet nieuw komen, hoe maken we haar kamer een soort mini “oude woning” met veel herkenning?

En dat is gelukt! Mama is verhuisd en het ziet er prachtig uit. Het was een emotionele dag, mama is nog niet helemaal gewend maar doet het fantastisch en wij rollen een beetje tussen alles door want moeten ook wennen. Maar…..het is goed en we zijn ervan overtuigd dat het de juiste keuze is.

Volgende week is het de week van Alzheimer en wordt er geld ingezameld voor nog meer onderzoek. Bijna iedereen heeft er tegenwoordig mee te maken en dus heb ik een digitale collectebus aangemaakt om te ondersteunen. Help jij mee om deze te vullen voor jou, ons en onze kids?

https://alzheimer.digicollect.nl/trudy-kwik

 

En weer aan!

I did it…….21 dagen zonder LinkedIn, Facebook, Messenger en Insta. Ik ben Twitter wel nog meer gaan waarderen als nieuwsbron; of het nu ging om de ellende in Syrië, het boerenprotest in Nederland, het WK rugby aan de andere kant van de wereld, de berichtenorkaan van Trump of die idiote ontdekking in Ruinerworld (hoe kan dit, wat hebben ze gegeten in deze 9 jaren), ik kon het allemaal volgen.

Ik gok dat de mensen die mij een beetje kennen best sceptisch op mijn bericht van 5 oktober hebben gereageerd. Die Kwik gaat dat niet redden, die staat immers altijd aan. Ik kan jullie vertellen dat het mij geen cent moeite heeft gekost, sterker, het lijkt een soort kop in het zand steken en dat is best lekker. We hebben genoten van de zon, zee en elkaar. Heerlijk gegeten en gedronken, spelletjes gedaan en heel veel gelezen. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik jullie niet de mooie plaatjes van Calpe kon laten zien die Pim en Freek met een drone hebben gemaakt. Werkelijk fantastisch maar die houden jullie gewoon van mij tegoed.

En hoe nu verder? Ik ben weer terug, back to work, dus ik ga weer aan, ook niets mis mee. Maar ik heb wel een besluit genomen, ik ga de weekenden en de vakanties gewoon uit. Kijken of mij dat ook bevalt. Dus, na dit bericht, de vakantiekoffer leeghalen, weekend vieren en op naar een mooie werkweek inclusief de digitale wereld!

Tot maandag!

OFFLINE!

Ik sta altijd “aan”. Althans dat denken en zeggen mensen tegen mij. Denk dat het wel meevalt. Ik pak ook mijn momenten zonder de digitale wereld. Althans dat denk ik.

Na een drukke periode voor Rrrollend én een hele drukke periode die eraan komt voor KWIK piepen wij er even tussenuit. Naar onze vaste plek aan de Costa Blanca, hoog in de bergen, prachtig uitzicht en de liefste mensen om ons heen. Genieten van de omgeving, zon, elkaar, de Spaanse tapas, wijnen en de zee en…..ik ga ‘uit”.

Ik ga het gewoon doen: instagram, facebook, messenger, linkedIn…..ik zet het voor de komende weken uit. Twitter laat ik wel gewoon aan. Als nieuwsfreak kan ik de dagelijkse idiote tweets van meneer Trump niet missen.

En als jullie mij willen bereiken? Af en toe kijk ik schuin naar whatsapp, moet voldoende zijn toch?

Tot ziens!

Alzheimer rules.......

Regelmatig betrek ik jullie bij het leven van mijn mama. Zij heeft Alzheimer, geconstateerd sinds 4 jaar. Mama woont nog steeds zelfstandig. Ze is een enorm positief en een blij ingesteld mens en geniet van alles wat voorbij komt.

Zelfstandig wonen is wel betrekkelijk geworden. Mama gaat 6 dagen per week naar haar geliefde club van Topaz, 3x per dag komt de thuiszorg van Libertas haar ondersteunen, de lieve buren houden een oogje in het zeil en wij als kinderen, doen er alles aan om het zo soepel mogelijk te laten verlopen.

En toch weten we met ons hoofd dat het onvermijdelijk is dat het gaat veranderen. De indicatie is gegeven, mama gaat verhuizen naar Vlietwijk. Wanneer is nog niet bekend, gelukkig, want wij hebben echt de tijd nodig om én mama én onszelf voor te bereiden maar ook om eraan te wennen.

Heel langzaam wordt het leven van mama niet meer door haar geregisseerd maar wordt het overgenomen door de Alzheimer en dat went nooit.......

To remember....DHL 50 years!

25 september 2019 is het exact 50 jaar geleden dat Adrian Dalsey, Larry Hillblom en Robert Lynn met het revolutionaire idee kwamen om inklaringsdocumenten voor scheepsvracht in handbagage te vervoeren in een vliegtuig. Het betekende dat het inklaren van goederen al kon beginnen terwijl de vracht nog onderweg was. Daarmee verminderde de wachttijd in de haven aanzienlijk. Het was de start van een nieuwe industrie- die van internationaal expressvervoer- en de vliegende start van ons bedrijf DHL. Het was 25 september 1969 in San Francisco Amerika en het document werd afgeleverd in Honolulu Hawaï...............

Dit bericht zag ik voorbij komen bij oud collega Martijn Waasdorp en deed mij een heleboel flashbacks krijgen. In 1982 liep ik het kantoor van DHL in Zoeterwoude binnen, via Start uitzendbureau begon mijn carrière bij dit fantastische bedrijf. Het DHL bloed kreeg je de eerste dagen toegediend, je vond het leuk en werd part of the team of je werd er gek van en verliet snel de achterdeur. Ik bleef en met veel plezier bijna 20 jaar.

Ik heb er heel veel geleerd, óók hoe je het niet moet doen overigens. Heb er mijn intens gevoel voor customer service mogen ontwikkelen, heb er vrienden voor het leven gemaakt, heb grote delen van de wereld kunnen zien door de meest fantastische projecten, heb veel mooie feesten mee mogen maken en mede mogen organiseren, stond aan de wieg van EuroSoccer en heb dat, ook na mijn vertrek bij DHL, met ongelofelijk veel plezier en trots 25 jaar mogen organiseren, heb gehuild om collega's die we hebben verloren, ben enorm trots om te zien wat veel oud-collega's hebben bereikt, heb zoveel meegemaakt in die 20 jaar, teveel om te vertellen......

Laatst zei iemand: DHL was voor mij net zoiets als je 1e liefde, vergeten doe je het nooit. Ik koester de mooie momenten en ben blij dat ik er bij heb mogen horen.

Wens alle DHL'ers van toen ook diezelfde herinneringen én de huidige DHL'ers net zoveel plezier!

Ok, kom maar door met de feedback!

Het festivalseizoen is over! 15 edities, duizenden bezoekers, nog veel meer stappen op de teller en vooral veel lol. Het weer was wisselend, helaas, en is nog steeds een grote beinvloeder. 

Zaterdag jl. was de finale met Rrrollend LIVE, een waar muziekspektakel, een nieuw concept in Leiden wat goed is ontvangen.

Tegenwoordig delen we graag onze mening en geven feedback aan alles en iedereen. Dus……kom maar op: vertel ons wat je echt leuk vond, wat je echt hebt gemist, naar welke plekken we in 2020 toe moeten gaan en of Rrrollend Live ook iets voor jouw stad is.

Maar laten we wel 1 ding afspreken: laten we positieve en opbouwende feedback geven. Met modder gooien heeft geen zin, daar wordt echt niemand beter van!

En als je anoniem wilt reageren kan dat ook, stuur of een PB of stuur een mail naar info@welovefestivals.eu

Op naar een mooi 2020!